| |
Sa przynajmniej dwa typy takich kolowrotkow. Pierwszy ma szpule na sprezynie, ktora napina sie wysnuwajac linke. Szpula blokowana jest automatycznie po wysnuciu linki. Kolowrotek posiada dzwignie, po pociagnieciu ktorej szpula sie odblokowuje i - napedzana sprezyna - nawija linke. Przykladem takiego kolowrotka jest Martin Automatic. Glowna wada takiego kolowrotka jest to, ze im wiecej linki sie wysnuje, tym bardziej napina sie sprezyne i tym szybciej linka bedzie nawinieta z powrotem. Skutek jest taki, ze tam, gdzie szybkie wybranie linki jest istotne (n.p. przy podbieraniu) kolowrotek nawija powoli lub wcale. Nie da sie rowniez hamowac szpuli dlonia, bo jest ukryta wewnatrz obudowy przypominajacej puszke. Nie polecam tego kolowrotka. jest tani (ok. 26 USD), ale nie warty tej ceny.
We Francji popularny jest kolowrotek polautomatyczny zaprojektowany przez Franco Vivarelliego. Jest to praktycznie normalny kolowrotek o szpuli ruchomej, tyle ze szpula nie jest napedzana korbka lecz dzwignia, ktora ciagnie sie palcem w kierunku uchwytu wedziska "pompujac" linke. Szpule mozna hamowac palcami. Te kolowrotki sa drogie (powyzej 200 euro za model z wegla).
Idea obu tych rozwiazan jest taka sama: chodzi o to by dalo sie obslugiwac kolowrotek jedna reka. Przydaje sie inwalidom bez reki lub bez dloni. Gdybum mial 200 euro do wydania, to kupilbym porzadny klasyczny kolowrotek metalowy z dobrym hamulcem, mp. cos z tanszych kolowrotkow firmy Abel.
|
